تفاوت صفحه نمایش های Full HD و QHD چقدر به چشم می‌آید؟

صفحه نمایش

عبارات اختصاری نمایشگر گوشی هوشمند می تواند کمی غریب باشد ، اما اگر می خواهید بدانید که تمام اعداد و اختصارات مرتبط با صفحه نمایش تلفن های هوشمند چیست ، ما به شما در این زمینه کمک خواهیم کرد. آیا می خواهید بدانید که هر نوع صفحه برای چه چیزی مناسب است و تفاوت در وضوح صفحه به چه معنی است؟ در ادامه با ما همراه باشید.

 

وضوح

 

یکی از مهمترین نکته ها در مورد صفحه نمایش تلفن های هوشمند وضوح صفحه نمایش است و به عنوان یک راهنمای خشن ، اعداد بزرگتر در اینجا بهتر هستند. اندازه این صفحه نمایش (در اینچ) ، تعداد پیکسل ها (چقدر اطلاعات می تواند نشان دهد) و چگالی بسته بندی این پیکسل ها ، به عنوان Pixels Per Inch (ppi) محاسبه شده است.

اگر اندازه صفحه نمایش را می دانید ، می توانید چند پیکسل را در یک اینچ مربع فشرده کنید: این رقم پیکسل در اینچ (ppi) است ، که به آن چگالی پیکسل گفته می شود. به راحتی می توانید با استفاده از یک ماشین حساب چگالی پیکسل ، ppi گوشی خود را محاسبه کنید.

ما پایه های اصلی را در زیر پوشش داده ایم ، اما با وضوح HD یا بالاتر شروع خواهیم کرد ، زیرا این چیزی است که امروزه اکثر تلفن های هوشمند با آنها ساخته می شوند. همچنین ممکن است بخواهید به نمایشگرهای ذکر شده نیز توجه کنید ، این یک امتیاز از میزان روشنایی برای نمایشگرها است.

رزولوشن HD

مخفف تعریف بالا است. HD به معنای ساده اندازه گیری پیکسل 1280 * 720 پیکسل است. مهم نیست صفحه نمایش چقدر بزرگ باشد ، تا زمانی که اندازه گیری پیکسل در این اندازه گیری باقی بماند ، صفحه نمایش HD است.

همانطور که احتمالاً می توانید بگویید ، صفحه نمایش HD کوچکتر ، تراکم پیکسل را بالاتر می برد و از نظر تئوری ، تصویر را بهتر می کند. بنابراین داشتن یک صفحه نمایش HD به معنای خیلی زیاد نیست ، زیرا تصویر بسیار متفاوتی را در یک صفحه 5 اینچی نسبت به صفحه 10 اینچی تولید می کند (توجه: اندازه صفحه روی مورب اندازه گیری می شود تا نسبت ابعاد کمی متفاوت را در نظر بگیریم)

به عنوان مثال یک صفحه نمایش 4.3 اینچی دارای تراکم پیکسلی 342 ppi است. در صفحه نمایش 4.7 اینچی ، تراکم پیکسل به 312 ppi می رسد ، اما هر دو نمایشگر HD هستند. طبق گفته های اپل ، 300 ppi نقطه ای شیرین است ، زیرا این تقریباً نقطه ای است که در آن چشم انسان قادر به تشخیص پیکسل های جداگانه در فاصله مشاهده خاص (و در صفحه خاصی با اندازه خاص) است.

صفحه نمایش

 

رزولوشن  FULL HD

 

Full HD قدم بعدی است و در حال حاضر استاندارد تعریف صفحه نمایش تلفن های هوشمند است ، اگرچه 2K (QHD) از زمان عرضه Oppo Find 7 و LG G3 ، اولین دستگاه های تجاری در دسترس که دارای صفحه نمایش QHD است ، در دستگاه های رده بالا دست یافته است.

اندازه Full HD اندازه گیری 1920 * 1080 پیکسل است. باز هم ، چگالی پیکسل به اندازه کلی صفحه نمایش بستگی دارد. تراکم پیکسلی با داشتن تلفن های هوشمند با علامت 5 اینچی ، در حدود 440 ppi قرار دارد ، در حالی که در صفحه 5.5 اینچی این تعداد به 400 ppi می رسد.

 

صفحه نمایش

رزولوشن QHD ، Quad HD یا 2K

QHD مخفف Quad HD است که چهار برابر تعریف HD استاندارد است. این بدان معناست که شما می توانید همان تعداد پیکسل ها را به عنوان چهار نمایشگر HD در یک صفحه نمایش QHD با اندازه یکسان قرار دهید. اندازه گیری پیکسل برای QHD 2560 x 1440 پیکسل است. صفحه نمایش 5.5 اینچی QHD دارای تراکم پیکسلی 538 ppi است. برای مقایسه ، تراکم پیکسلی صفحه نمایش 5.5 اینچی با کیفیت Full HD 400 ppi است.

تعاریف نیز اغلب با تعداد کمتر پیکسل اندازه گیری می شود – HD گاهی اوقات 720p نامیده می شود ، Full HD به 1080p و غیره گفته می شود. با وجود QHD ، نام 2K از این واقعیت ناشی می شود که بزرگتر از اندازه گیری پیکسل ها بیش از 2000 پیکسل است ، که مطمئناً می تواند کمی گیج کننده باشد (و اگر واقعاً دقیق بودیم باید 2.5K نامیده شود).

بسیاری از تلفن های سامسونگ ، موتورولا ، هواوی و سایر تولید کنندگان گوشی های بزرگ با نام های بزرگ ، دارای صفحه نمایش 2K به عنوان استاندارد امروزی هستند.

 

صفحه نمایش

 

رزولوشن 4K یا Ultra HD

احتمالاً می توانید ببینید که این کجا می رود. مانند 2K ، نام 4K از بزرگترین اندازه گیری های دو پیکسلی حاصل می شود که از نظر فنی 4096 پیکسل در 4K و فقط 3840 پیکسل در Ultra HD هستند. بنابراین در حالی که این دو اصطلاح غالباً به صورت متقابل استفاده می شوند ، اما در واقع کمی متفاوت هستند.

Ultra HD برابر با 3860 x 2160 پیکسل و 4K برابر 4096 x 2160 است. هر دو تعریف اغلب به 2160p کوتاه می شوند و اختلاف پیکسل نسبتاً حاشیه ای است ، اما تفاوت وجود دارد. یکی از اولین گوشی هایی که با نمایشگر ‘4K’ به بازار عرضه شد Xperia Z5 Premium سونی بود که وضوح فوق العاده HD را در صفحه نمایش 5.5 اینچی ارائه می داد.

سونی از این نمایشگر به عنوان 4K یاد می کند ، اما در واقع از اندازه گیری کوچکتر Ultra HD استفاده می کند ، نه تعریف “واقعی” 4K. با این وجود ، Z5 Premium دارای تراکم پیکسلی 806 ppi است – بسیار فراتر از آنچه بسیاری از تلفن های هوشمند ارائه می دهند ، و فراتر از آنچه بسیاری از مردم می گویند لازم است.

 

صفحه نمایش
روند وضوح

در حالی که صفحه نمایش تلفن های هوشمند بزرگتر می شوند ، هیچ گونه مسابقه ای برای 4K از سوی سازندگان گوشی وجود نداشته است که شاید یک سال پیش انتظار داشتیم. با این حال ، سونی هنوز بر Xperia Z5 Premium و XZ Premium تسلط دارد.

در عوض ، آنچه که در رأس بازار قرار گرفته است ، یک پانل 2K است و نه گزینه با وضوح بالاتر. این ، از دیگر دلایل ، احتمالاً ارتباطی با نگرانی های مربوط به قدرت دارد ، زیرا تقاضای بزرگتر با وضوح بالاتر تقاضا را بیشتر نشان می دهد. با توجه به اینکه عمر باتری تلفن های هوشمند در حال حاضر بسیار جدی است ، به نظر می رسد سازندگان گوشی تمایلی به این جهش ندارند.

با این حال ، سال 2018 به خوبی می تواند سالی باشد که شاهد دستیابی هرچه بیشتر گوشی های مجهز به Ultra HD ، حتی از میان رده ها هستیم.

انواع صفحه نمایش

انواع نمایشگر زیادی در تلفن های هوشمند استفاده می شود: LCD ، OLED ، AMOLED ، Super AMOLED ، TFT ، IPS و موارد دیگر که امروزه کمتر مانند تلفن های TFT-LCD در گوشی های هوشمند پیدا می شوند.

یکی از رایج ترین تلفن های میان رده تا متوسط اکنون IPS-LCD است.

 

صفحه نمایش

 

پنل LCD

LCD به معنای صفحه نمایش کریستال مایع است و نام آن به مجموعه کریستال های مایع که با نور پس زمینه روشن می شوند اشاره دارد و همه جا بودن و نسبتاً کم هزینه آنها باعث شده تا آنها یک انتخاب محبوب برای تلفن های هوشمند و بسیاری از دستگاه های دیگر باشند.

ال سی دی ها همچنین در نور مستقیم خورشید عملکرد بسیار خوبی دارند ، زیرا کل صفحه نمایش از پشت روشن می شود ، اما از نمایش رنگی که بطور بالقوه کمتری نسبت به نمایشگرهایی که نیازی به نور پس زمینه ندارند ندارند ، رنج می برند.

در داخل تلفن های هوشمند ، شما هم نمایشگر TFT و IPS دارید. TFT مخفف Thin Film Transistor است ، نسخه پیشرفته LCD که از یک ماتریس فعال استفاده می کند (مانند AM در AMOLED). ماتریس فعال بدین معنی است که هر پیکسل به طور جداگانه به یک ترانزیستور و خازن وصل می شود.

مزیت اصلی TFT هزینه تولید نسبتاً پایین آن و افزایش کنتراست در مقایسه با LCD های سنتی است. ضرر LCD های TFT نسبت به بعضی از LCD های دیگر ، تقاضای انرژی بیشتری دارد ، از زاویه دید کمتر و تولید مثل رنگ چشمگیر است. به همین دلایل و کاهش قیمت گزینه های جایگزین ، این است که TFT ها معمولاً در تلفن های هوشمند استفاده نمی شوند.

IPS مخفف In-Plane Switch و پیشرفت دیگری در LCD های TFT است. این محصول باعث تولید مثل رنگ بهتر و مهمترین آنها زاویه دید در مقایسه با LCD های TFT می شود. این کار را با استفاده از دو ترانزیستور برای هر پیکسل همراه با نور پس زمینه قوی تر انجام می دهد. نکته منفی این است که آنها به انرژی بیشتری نسبت به انواع دیگر صفحه نمایش غیر LCD نیاز دارند. آنها هنوز هم به طور کلی از انرژی کمتری نسبت به صفحه نمایش TFT استفاده می کنند.

کلمات اختصاری دیگری نیز وجود دارد که بسیاری از آنها با IPS همراه هستند ، مانند IPS-NEO. در این حالت ، این یک اسم اختصاصی برای فناوری ایجاد شده توسط JDI است که ادعا می کند نشت نور پس زمینه را از بین ببرد ، اما به همان روش اساسی مانند هر نمایشگر IPS-LCD دیگر کار می کند.

 

صفحه نمایش

 

پنل AMOLED

AMOLED مخفف دیود تابش نور ارگانیک Active Matrix Organic است. در حالی که ممکن است پیچیده به نظر برسد اما در واقع اینگونه نیست. ما قبلاً با فناوری فعال TFT LCD با ماتریس فعال روبرو شده ایم و OLED صرفاً اصطلاحی برای فناوری نمایش فیلم های نازک دیگر است.

OLED ماده ای آلی است که همانطور که از نام آن پیداست ، هنگام عبور یک جریان از طریق آن ، نور ساطع می کند. در مقایسه با پنل های LCD که دارای نور کم هستند ، نمایشگرهای OLED همیشه خاموش هستند مگر اینکه پیکسل های مجزا از برق نباشند.

این بدان معناست که نمایشگرهای OLED از رنگهای سیاه خالص تر برخوردار بوده و در هنگام نمایش رنگ های سیاه یا تیره روی صفحه ، انرژی کمتری مصرف می کنند. با این حال ، مضامین با رنگ سبک تر در صفحه نمایش های AMOLED با استفاده از همین تم از انرژی قابل توجهی بیشتر از LCD استفاده می کنند. صفحه نمایش OLED نیز نسبت به ال سی دی بسیار گرانتر است.

از آنجا که پیکسل های سیاه در نمایشگر OLED خاموش هستند ، نسبت کنتراست نیز در مقایسه با صفحه های LCD بیشتر است. نمایشگرهای AMOLED از سرعت تازه ای بسیار سریع نیز برخوردار هستند ، اما در سمت نزولی کاملاً به اندازه LCD های دارای نور پس زمینه قابل مشاهده نیست. سوزش صفحه و تخریب دیود (زیرا آنها ارگانیک هستند) فاکتورهای دیگری هستند که باید در نظر بگیرند.

از طرف مثبت ، صفحه های AMOLED را می توان نازک تر از ال سی دی ها ساخت (زیرا به لایه دارای نور پس زمینه احتیاج ندارند) و همچنین قابل انعطاف هستند.

 

صفحه نمایش

 

تفاوت بین OLED ، AMOLED و Super AMOLED چیست ؟

OLED مخفف Organic Light Emitting Diode است. صفحه نمایش OLED از مواد نوری الکترولیت لامپ های نازک تشکیل شده است که مهمترین مزیت آن این است که آنها نور خود را تولید می کنند ، بنابراین نیاز به نور پس زمینه ندارند و نیازهای انرژی را کاهش می دهند. نمایشگرهای OLED معمولاً هنگام استفاده در تلفن های هوشمند یا تلویزیون ها به صفحه نمایش AMOLED گفته می شوند.

همانطور که قبلاً پوشش داده بودیم ، قسمت AM AMOLED مخفف Active Matrix است که با Passive Matrix OLED (P-OLED) متفاوت است ، هرچند این موارد در تلفن های هوشمند کمتر متداول هستند.

Super AMOLED نامی است که سامسونگ به نمایشگرهای خود داده است و فقط در مدل های رده بالا یافت می شود ، اما اکنون به دستگاه های دارای مشخصات متوسط تر رسیده است. مانند LCD های IPS ، Super AMOLED با ادغام لایه پاسخ لمسی در صفحه نمایش ، به جای اینکه یک لایه اضافی در بالای صفحه باشد ، بر فرض اصلی AMOLED بهبود می یابد.

در نتیجه نمایشگرهای Super AMOLED نور خورشید را بهتر از نمایشگرهای AMOLED می گیرند و به انرژی کمتری نیز نیاز دارند. همانطور که از نام آن پیداست ، Super AMOLED نسخه بهتری از AMOLED است. همه اینها فقط بازاریابی بازاریابی نیست: نمایشگرهای سامسونگ مرتباً به عنوان برخی از بهترین موارد در اطراف بررسی می شوند.

 

صفحه نمایش

 

پنل Retina

Retina اصطلاح بازاریابی دیگری است ، این بار از طرف اپل. نمایشگر شبکیه چشم با ویژگی مشخصی تعریف نمی شود ، غیر از این که تصور می شود از وضوح کافی برخوردار باشد که چشم انسان نمی تواند پیکسل ها را با فاصله طبیعی مشاهده کند و دارای چگالی پیکسل بیش از 300 ppi است. همانطور که قبلاً می دانیم ، اپل ppi را به روشی مانند سایر سازندگان گوشی نمی سنجد.

این اندازه گیری بدیهی است بسته به اندازه و وضوح صفحه نمایش تغییر می کند. اپل مفهوم Retina را با آیفون 4 که دارای وضوح تصویر 960 x 640 پیکسل در صفحه نمایش 3.5 اینچی LCD IPS LCD بود ، محبوبیت بخشید و در نتیجه 330 پیکسل در هر اینچ مربع (ppi) بدست آورد.

با توجه به اینکه صفحه نمایش 5.5 اینچی QHD این روزها نسبتاً رایج در تلفن های اندرویدی رده بالا است و دستگاه هایی مانند S7 Edge دارای 534 ppi هستند ، اپل مجبور شد در نهایت با اعتقاد خود مبنی بر 300 ppi مقدار زیادی از آن بهره ببرد ، که در نهایت منجر به آیفون 6 پلاس شد. نمایشگر Full HD با تراکم پیکسلی 401 ppi. آیفون 7 و 7 پلاس به ترتیب 326 ppi و 401 ppi را ارائه می دهند. جدیدترین آیفون ها ، XS و XS Max ، نمایشگرهایی با 458 ppi دارند.

صفحه نمایش

 

نرخ تازه سازی: 60Hz ، 90Hz و 120Hz به چه معنی است؟

در انتهای دم سال 2019 ، ما شروع به دیدن تولید کنندگان تلفن های هوشمند در مورد نمایشگرهای 90 هرتز بزرگ کردیم. OnePlus اولین کسی بود که این فناوری را با OnePlus 7 Pro انداخت و بعداً آن را با 7T و 7T Pro دنبال کرد. گوگل در مرحله بعدی عمل قرار داشت و در پایان سال 2019 نیز صفحه نمایش 90 هرتزی را روی تلفن های هوشمند Pixel 4 و Pixel 4 XL خود قرار داد. اما در واقع به چه معنی است؟ آیا بین 60 هرتز (هنجار برای تلفن های هوشمند) و 90 هرتز تفاوت وجود دارد؟ بله ، وجود دارد!

نرخ تازه سازی تعداد دفعات در ثانیه است که یک تلویزیون یا صفحه نمایش تصویر آن را تجدید می کند. این در هرتز (هرتز) اندازه گیری می شود. صفحه نمایش با سرعت تجدید 60Hz 60 بار در ثانیه تغییر می کند و صفحه نمایش 90 هرتز 90 بار در ثانیه تغییر می کند. اساساً ، این بدان معناست که هرچه سرعت تجدید بالاتر باشد ، صفحه نمایش صاف تر برای تصاویر با حرکت سریع است. نرخ تازه سازی بالاتر به معنای تاری حرکت کمتری است ، و این مورد بزرگی برای تلفن های هوشمند است که ما اغلب با سرعت بالا در حال پیمایش آن هستیم. همچنین باعث می شود بازی ها روان تر به نظر برسند.

صفحه نمایش

 

تاکنون 90Hz بالاترین میزان تجدید ما در تلفن های هوشمند است ، اما سامسونگ شایعه است که سری S20 را با نرخ تازه سازی 120 هرتز در ماه آینده روانه بازار کند. همچنین گزارش شده است که اپل در حال نمایش روی نمایشگرهای با سرعت بالا است.

نکته منفی در مورد 90 هرتز (و 120 هرتز در صورت دستیابی به آن) این است که عمر باتری رنج قابل توجهی می برد. این امر به ویژه در مورد Google Pixel 4 صادق است ، که قبلاً میانگین باتری دارد حتی اگر به 60 هرتز نیز بچسبانید.

 

صفحه نمایش های آینده

 

از آنجا که به تدریج شاهد افزایش فشار تلفن های هوشمند به محدوده 4K هستیم ، صفحه نمایش بزرگتر خانه برای مانیتور تلویزیون و کامپیوتر از 8K (4380 76 7620) انتظار می رود. در دنیای گوشی های هوشمند ، سال 2018 می توانست با نمایشگر “هولوگرافیک” وعده داده شده توسط RED Hydrogen One ، پیشرفت بزرگ داشته باشد. در حالی که ماشین هیپ های آینده از سازنده دوربین فیلمبرداری فقط نمایشگر 2K خواهد داشت ، وعده این محتوای هولوگرافیک یا ‘4V’ است که می تواند واقعاً انقلابی باشد.

 

میکرو LED

میکرو LED ها یک فناوری جدید است که هنوز در مراحل ابتدایی خود است ، اما این پتانسیل را دارد که بتواند به چیز بزرگ بعدی در بازار نمایش تبدیل شود. نمایشگرهای میکرو LED مانند پانل های OLED کار می کنند ، اما حتی نازک تر هم هستند. آنها از نیمه هادی های معدنی ، به طور خاص ترکیبی از گالیم و نیتریت تشکیل شده اند. مانند OLED ها ، اینها دیودهای دارای تابش نور هستند اما بسیار کوچکتر هستند.

نورپردازی با نورهای میکرو ضروری نیست و همچنین فیلتر قطبی سازی لازم نیست. همچنین می توان لایه شیشه ای بالای پانل را باریک تر کرد. میزان روشنایی در هر وات ، که کارایی نمایشگرها را ساده تر می کند ، حتی از پنل های OLED بهتر است و تا حد زیادی از LCD ضرب می کند. با همان روشنایی ، یک صفحه نمایش میکرو LED تنها به نصف به اندازه صفحه نمایش OLED نیاز دارد ، در بعضی موارد حتی کمتر. دیودهای بسیار کوچک همچنین وضوح تصویر بالاتری را در همان سطح امکان پذیر می کنند – یک ساعت هوشمند 4K با میکرو LED قابل تصور است. گذشته از این ، صفحه نمایش میکرو LED به اندازه نمایشگرهای OLED مستعد ابتلا به سوزاندن پیکسل نیست.

ضرر اصلی در حال حاضر هزینه است. تولید پیچیده است ، هنوز هیچ خط تولیدی برای میکرو LED ها وجود ندارد و ضایعات زیاد است. همه اینها باعث افزایش هزینه ها می شود. با این وجود ، بسیاری از این مشکلات با تولید انبوه حل می شوند. کارشناسان پیش بینی می کنند اولین محصولات مشتری نهایی با نمایشگرهای میکرو LED در سال 2019 یا 2020 عرضه شوند. اپل از سال 2014 روی این فناوری سرمایه گذاری کرده است ، به همین دلیل احتمالاً یک اپل واچ با نمایشگر میکرو LED به عنوان محصول پیشگام شناخته می شود.

 

کدام نوع نمایشگر بهتر است؟

 

همانطور که دیدیم ، هر اصطلاح فقط به یک تولید کننده محدود نمی شود: AMOLED همیشه سامسونگ نیست و شبکیه چشم همیشه اپل نیست (هرچند که هیچ کس دیگر از این اصطلاح استفاده نمی کند). نمایشگرهای LCD IPS LCD در حال حاضر توسط ال جی تولید می شوند ، در حالی که سامسونگ نمایشگرهایی را برای iPad ساخته است. همه دستگاه های سامسونگ از نمایشگرهای AMOLED نیز برخوردار نیستند. این فقط موردی نیست که نمایش بهتر باشد: این یک تجارت بین جوانب مثبت و منفی است.

نکته همه اینها اساساً گفتن دو چیز است: اعداد و داده های فنی هنگام مقایسه صفحات روی دو گوشی هوشمند ، باید در نظر بگیرند ، اما عملکرد واقعی این نمایشگرها از اهمیت بیشتری برخوردار است. اندازه گیری نمایشگر روی کاغذ غیرممکن است ، اما شما واقعاً باید آن را در زندگی واقعی مشاهده کنید تا بدانید که برای شما خیلی خنک یا گرم است ، خواه شما از اشباع ، روشنایی یا سطح کنتراست آن خوشتان آمده باشد ، زوایای دید آن چیست؟ به زودی.

در آخر ، از عادات استفاده خود آگاه باشید و نمایشگر را مطابق آن انتخاب کنید: اگر شبانه شما یک سیب زمینی نیمکت هستید و تمام روز به صورت میز بسته هستید ، احتمالاً مزایای مشاهده نور روزهای ال سی دی ها برای شما چندان مهم نیست. اگر از نوع خارج از منزل هستید ، ممکن است اینگونه باشند.

اگر دیوانه هستید که هر قطره ای از عمر باتری خود را فشرده می کنید یا با رنگ و کنتراست چشمگیر وسواس دارید ، نگاهی به AMOLED بیندازید.

آیا نوع صفحه نمایش مورد علاقه ای دارید؟ آیا متوجه تفاوت بین انواع مختلف نمایشگرهای موجود شده اید؟ در قسمت نظرات پایین ما را آگاه کنید!

ایماکالا
دیدگاه کاربران 1 دیدگاه
  • رامین 24 بهم 1398 / 18:27

    مطلب خوبی بود در مورد صفحه نمایش گوشی هوشمند

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

7 + بیست =